85. L’été indien (1975) - Joe Dassin

Joseph Ira "Joe" Dassin (New York, 5 november 1938 - Tahiti, 20 augustus 1980) was een Frans-Amerikaanse zanger en componist.

Dassin werd geboren in New York als zoon van Jules Dassin, een joodse filmregisseur, en Béatrice Launer, een succesvolle violiste. Hij groeide op in New York en Los Angeles. Jules Dassin werd vanwege zijn banden met de communistische partij op een zwarte lijst geplaatst. Hierdoor werd hem het werken in de Verenigde Staten onmogelijk gemaakt. Dit was voor Jules Dassin de reden om in 1950 met zijn gezin naar Europa (Engeland, Frankrijk en Zwitserland) te verhuizen.

Na het afsluiten van zijn studie aan het Institut Le Rosey in Zwitserland keerde Joe Dassin in 1957 terug naar de Verenigde Staten om aan de University of Michigan culturele antropologie te studeren. Joe was niet alleen heel intelligent en veelzijdig, maar net als zijn moeder, ook heel muzikaal. Hij speelde diverse instrumenten, zoals piano, gitaar en banjo, en was een groot bewonderaar van Georges Brassens. Om tijdens zijn studie wat extra geld te verdienen zong hij op zaterdagavonden in cafés met een Franse studievriend, Alain Giraud, de latere wetenschapper en schrijver.

Na het behalen van zijn masterdiploma in juni 1963 verhuisde Dassin weer terug naar Frankrijk om als technicus voor zijn ondertussen zeer beroemde en succesvolle vader te gaan werken. Ook speelde hij als acteur in diverse films. Na grote successen zoals Les Dalton, Marie-Jeanne ("Ode to Billie Joe", oorspronkelijk geschreven en gezongen door Bobbie Gentry), Siffler sur la colline, Les Champs Élysées, L’Amérique en Ça va pas changer le monde zouden er nog vele volgen. In de jaren 1964-69 werkte Joe Dassin vooral samen met de tekstschrijvers Jean-Michel Rivat en Frank Thomas. Joe Dassin bracht gedurende zijn carrière meer dan 250 liedjes uit in het Frans, Engels, Duits, Spaans, Grieks en Russisch, talen die hij vloeiend sprak. Zijn belangrijkste succes werd echter L'Été indien, de grootste zomerhit ooit, die in mei 1975 werd uitgebracht en alle verkooprecords van CBS zou overtreffen.

47%20Joe%20Dassin

Tijdens zijn optreden op 12 juli 1980 in het Port Canto in Cannes kreeg Joe een hartinfarct. Hij werd naar het Amerikaanse ziekenhuis in Neuilly gebracht waar hij twaalf dagen op de intensivecareafdeling werd verpleegd. Om te herstellen reisde hij met zijn twee zoontjes Jonathan en Julien, zijn moeder Bea en enkele vrienden op 16 augustus naar Tahiti. Daar kreeg hij op 20 augustus 1980 tijdens een lunch met zijn familie en vrienden het laatste en fatale hartinfarct.

MUZIEKNOOTL’été indien is dé zomerhit van het jaar 1975. Het werd zijn grootste zomerhit ooit en zou alle verkooprecords van CBS overtreffen. Op 6 juni 1975 lag de plaat in de platenwinkels. Een maand later waren er al 318.627 exemplaren van verkocht. Op 18 juli stond L’Été indien nummer 1 op de CIDD, de Franse nationale hitparade. De plaat werd vervolgens in 25 landen uitgebracht. Het succes wat daarop volgt putte Joe Dassin letterlijk uit. Op 41-jarige leeftijd sterft de Frans-Amerikaanse zanger aan een hartinfarct.

In oktober/november steekt in het noorden van Amerika vaak een zomers weertje op. Fransen noemen het fenomeen sinds mensenheugenis l'été de la Saint-Denis of l'été de la Saint-Martin, afhankelijk van welke ijsheilige je verkiest. Dat verandert in 1975, wanneer dankzij Joe Dassin de Franse vertaling van 'Indian Summer', het Franse woordenboek bestormt.

In de parlando-inleiding van L'été indien debiteert hij erngstig de volgende zinnen:
"Weet je, nooit ben ik zo gelukkig geweest als die ochtend toen. Wij wandelden op een strand zoals dit hier."

Deze gesproken liefdesverklaring krijgt vleugels dankzij een handvol sirenen die op de achtergrond baababa zingen. Het refrein wordt aangekondigd door pathetisch op elkaar gestapelde overdrijvingen: "Een jaar geleden, een eeuw geleden, een eeuwigheid geleden." Ja, de verloren liefde lijkt lang geleden, maar zingend komt Dassin dichter bij zijn verloren liefde. Op het eind van het lied heeft hij de tijd bezworen: "Een eeuwigheid geleden, een eeuw geleden, een jaar geleden".

Opnieuw is L'Été indien een cover: het origineel is Africa van het vergeten Albatros. Ja, Dassin covert dat het een lieve lust is. Op een dag waagt Dassin zich aan de ultieme Pierre Kartnersong Het kleine café aan de haven (Les café des trois colombes.)

In Joe Dassin, "inconnu et fascinant" (2010, pp. 207-211) beschrijft Jacques Plait hoe L’Été indien tot stand kwam. Jacques Plait maakte deel uit van het artistieke comité van CBS Frankrijk en op woensdag 7 mei 1975 was hij bij een vergadering die niet erg interessant was. Tijdens de vorige vergadering waar hij niet bij was geweest, had het comité geluisterd naar een Italiaans liedje Africa maar er was nog geen besluit genomen om er iets mee te doen. De directeur van CBS wilde het lied opnieuw horen. De plaat werd op de draaitafel gelegd, Jacques Plait hoorde de muziek en sprong op. "Dit liedje wil ik voor Joe", riep hij uit, greep de plaat en rende de kamer uit.

In de hal van CBS belde hij Joe Dassin om te zeggen dat hij naar hem toe kwam. Dertig minuten later was hij in Feucherolles, ze luisterden samen naar de plaat en Joe zei: "Je hebt gelijk, het is een fantastisch lied! … Maar het zit slecht in elkaar, we moeten het uit elkaar halen en weer opnieuw aan elkaar breien." En zo gingen ze onmiddellijk aan het werk. Allereerst belden ze Johnny Arthey in Londen om het arrangement te schrijven. Joe’s vrouw Maryse vloog de volgende ochtend naar Londen om het pakketje af te leveren. Ondertussen riep Joe Dassin zijn vaste tekstschrijvers Pierre Delanoë en Claude Lemesle op om samen met hen de tekst te schrijven. Twee dagen later was de tekst af.

De zaterdag daarop begonnen de opnames voor het arrangement in Londen. Alles verliep goed, maar het trompetgedeelte was mislukt. Jacques Plait riep de hulp in van zijn goede vriend Pierre Dutour, een begaafde trompettist, en liet hem de band horen. Joe Dassin en Jacques Plait legden aan Pierre Dutour uit wat ze wilden. Pierre Dutour begreep het precies en ging aan het werk.

Daarna werd de gesproken tekst aan het begin van het lied opgenomen: "Tu sais, je n'ai jamais été aussi heureux que ce matin-là/Nous marchions sur une plage un peu comme celle-ci/C'était l'automne, un automne où il faisait beau ..." (Weet je, ik ben nooit meer zo gelukkig geweest als die ochtend/We liepen over ongeveer net zo'n strand als dit hier/Het was herfst, een herfst met mooi weer ... ). Op 26 mei 1975 vond de mix plaats, en op 27 mei was de plaat af.

Tekst: L’été indien

Tu sais, je n`ai jamais été aussi heureux que ce matin-là
nous marchions sur une plage un peu comme celle-ci
c`était l`automne, un automne o&urgave il faisait beau
une saison qui n`existe que dans le Nord de l`Amérique
Là-bas on l`appelle l`été indien
mais c`était tout simplement le nôtre
avec ta robe longue tu ressemblais
à une aquarelle de Marie Laurencin
et je me souviens, je me souviens très bien
de ce que je t`ai dit ce matin-là
il y a un an, y a un siècle, y a une éternité
on ira où tu voudras, quand tu voudras
et on s`aimera encore, lorsque l`amour sera mort
toute la vie sera pareille à ce matin
aux couleurs de l`été indien
aujourd`hui je suis très loin de ce matin d`automne
mais c`est comme si j`y étais
je pense à toi
où est tu?
que fais-tu?
est-ce que j`existe encore pour toi?
je regarde cette vague qui n`atteindra jamais la dune
tu vois, comme elle je me couche sur le sable
et je me souviens
je me souviens des marées hautes
du soleil et du bonheur qui passaient sur la mer
il y a une éternité, un siècle, il y a un an
on ira où tu voudras, quand tu voudras
et on s`aimera encore, lorsque l`amour sera mort
toute la vie sera pareille à ce matin
aux couleurs de l`été indien

75%20L%20ete%20indien

Tekst: L’été indien - Nederlandse vertaling

Weet je, ik was nooit zo gelukkig als deze morgen
We wandelden op een strand dat leek als dit
Het was in de herfst, een zonnige herfstdag
Een seizoen als dit bestaat enkel in Noord-Amerika
Daar noemen ze dat een Indiaanse zomer
Maar het was gewoon het onze
Met je lang kleed leek je op een aquarel van Marie Laurencin
En ik herinner, ik herinner me zeer goed wat ik u vertelde die morgen
Het is een eeuwigheid, een eeuw, een jaar geleden
We zullen gaan waarheen je wilt, wanneer je wilt
En we zullen elkaar nog steeds liefhebben wanneer de liefde dood zal zijn
Ons hele leven zal hetzelfde zijn als deze morgen
in de kleuren van de Indiaanse zomer
Vandaag ben ik ver weg van deze herfstmorgen
maar het voelt alsof ik er was.
Ik denk aan jou
Waar ben je?
Wat doe je?
Besta ik nog voor jou?
Ik kijk naar deze golf die nooit de duin zal bereiken
Je ziet, zoals ik me neerleg op het zand
en ik herinner mij, ik herinner mij de hoge golven
zon en geluk verdwenen op de zee
Het is een eeuwigheid, een eeuw, een jaar jaar geleden,
We zullen gaan waarheen je wilt, wanneer je wilt
En we zullen elkaar nog steeds liefhebben wanneer de liefde dood zal zijn
Ons hele leven zal hetzelfde zijn als deze morgen
in de kleuren van de Indiaanse zomer

 

 

 

 

{{ message }}

{{ 'Comments are closed.' | trans }}