52. Il est cinq heures, Paris s'éveille (1968) - Jacques Dutronc

Jacques Dutronc (Parijs, 28 april 1943) is een Franse zanger, componist en filmacteur. In zijn jeugd werd hij opgeleid als grafisch ontwerper.

 Het gelijknamige debuutalbum van Dutronc, uitgebracht eind 1966, verkocht meer dan een miljoen exemplaren en kreeg een speciale Grand Prix du Disque van de Académie Charles Cros, in memoriam van één van de oprichters. Een tweede single, "Les play boys", bracht zes weken door op nummer één en verkocht 600.000 exemplaren. Dutronc was één van de commercieel meest succesvolle Franse muzieksterren van de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. In die periode bracht hij zeven hitalbums uit en meer dan 20 singles, waaronder twee grote hits: "J'aime les filles" in 1967 en "Il est cinq heures, Paris s'éveille" in 1968.

35%20Jacques%20Dutronc

Muziekcriticus Mark Deming over Dutronc: "De vroege hits van Dutronc waren ruwe maar slimme oefeningen in Europese garagerock ... zoals de rolmodellen van Dutronc Bob Dylan en Ray Davies, hij kon melodieën schrijven die sterk genoeg waren om mee te werken, zelfs zonder hun uitstekende teksten, en zijn band had meer dan genoeg energie om ze te laten vliegen (en de inbeelding om mee te bewegen met de muzikale tijden toen psychedelica en harde rock aan het einde van het decennium in beeld kwamen)".

Cultuurhistoricus Larry Portis beschrijft de komst van Dutronc in de Franse muziekscène samen met die van Michel Polnareff rond dezelfde tijd, als vertegenwoordiger van "de eerste Franse rockmuziek die kan worden beschouwd als een muzikaal competent samengaan met Afro-Amerikaanse en Afrikaans-Amerikaans-Britse invloeden. "Voor Portis markeert Dutronc een breuk met de literaire traditie van het Franse chanson in zijn creatief gebruik van de klanken, dan alleen de syntaxis van de taal."

Hij huwde in 1981 met zangeres Françoise Hardy met wie hij sinds 1967 een relatie heeft en die de moeder is van zijn zoon Thomas Dutronc (Parijs, 1973), een Franse zanger en jazzgitarist.

MUZIEKNOOTIl est cinq heures, Paris s'éveille ("Het is vijf uur, Parijs ontwaakt") is een single van de Franse zinger-songwriter Jacques Dutronc uit 1968. Het nummer is afkomstig van zijn tweede album. Het nummer werd in 1991 gekozen tot het beste Franstalige nummer aller tijden in een poll onder muziekcrititci.

Het idee voor het lied is afkomstig van Jacques Wolfsohn, artistiek directeur bij Disques Vogue. Hij kreeg het idee tijdens een maaltijd met zijn songwriting-partners Jacques Dutronc en Jacques Lanzmann en stelde hen voor een lied te schrijven over Parijs in de vroege morgen. De andere twee Jacques begonnen diezelfde avond om 23 uur met het componeren van het lied en bij zonsopgang was het lied klaar. Het lied is geïnspireerd op "Tableau de Paris à cinq heures du matin", een lied uit 1802 van Marc-Antoine Madeleine Désaugiers.

In de versie van 1968 worden de Désaugiers' tekst van een zonsopgangtafereel van bakkerijen, fruitkraampjes en straatvegers vervangen door minder kalme scènes van vrachtwagens, auto's en strippers. Bekende Parijse plaatsen zoals de Place Dauphine worden beschreven zoals ze in de jaren 60 waren. Het grote treinstation Gare Montparnasse wordt beschreven als "niet meer dan een karkas" ("...n'est plus qu'une carcasse...") omdat, ten tijde van het schrijven van het lied, dit station gesloopt werd om ruimte te maken voor de wolkenkrabber Tour Montparnasse.

De kenmerkende fluitpartij in het nummer werd pas aan het einde aan de opnames toegevoegd. Dutronc en Lanzmann waren niet tevreden over het arrangement en hadden het gevoel dat er iets miste. Dutronc had het idee om een Gipsy jazz-gitaar toe te voegen. Omdat Roger Bourdin, een fluitist, op dat moment in hetzelfde gebouw werkte kreeg hij de vraag of hij naar het nummer wilde luisteren. Bourdins improvisaties werden vervolgens aan het nummer toegevoegd.

Op de single kreeg ook de toenmalige vrouw van Lanzmann, Anne Ségalen, credits voor de teksten.

Il est cinq heures, Paris s'éveille werd uitgebracht als een EP met 4 nummers in maart 1968. Dutronc voerde het nummer uit bij de Office de Radiodiffusion Télévision Française (destijds de nationale omroep van Frankrijk) televisieshows Tilt magazine, uitgezonden op 27 maart 1968, en Palmarès des chansons, uitgezonden op 18 april 1968. Op 23 maart 1968 bereikte Il est cinq heures, Paris s'éveille de nummer 1-positie in de Franse hitlijsten. Het nummer kwam op nummer 2 in België en op nummer 4 in Nederland.

Een paar weken na de release van het nummer begon in Parijs de Parijse studentenrevolte van mei 1968. Vanwege de tekst "Parijs ontwaakt" werd het nummer wel in verband gebracht met deze gebeurtenis, hoewel de schrijvers geen politieke bedoelingen hadden met dit nummer. Een herschreven versie van het nummer werd op de barricaden gezongen. Het lied werd daarom door veel radiostations niet meer gespeeld.

In 1991 werd Il est cinq heures, Paris s'éveille, in een poll onder muziekcritici georganiseerd door Le Nouvel Observateur voor een TV-show op Antenne 2, gekozen tot de beste Franstalige single aller tijden. Het nummer "Ne me quitte pas" van Jacques Brel werd tweede.

Tekst: Il est cinq heures, Paris s'éveille

Je suis l'dauphin d'la place Dauphine
Et la place Blanche a mauvais'mine.
Les camions sont pleins de lait.
Les balayeurs sont plein d'balais.

Il est cinq heures.
Paris s'éveille.
Paris s'éveille.

Les travestis vont se raser.
Les stripteaseuses sont rhabillées.
Les traversins sont écrasés.
Les amoureux sont fatigués.

Il est cinq heures.
Paris s'éveille.
Paris s'éveille.

Le café est dans les tasses.
Les cafés nettoient leurs glaces
Et sur le boul'vard Montparnasse
La gare n'est plus qu'une carcasse.

Il est cinq heures.
Paris s'éveille.
Paris s'éveille.

Les banlieusards sont dans les gares.
À la Villette on tranche le lard.
Paris by-night regagne les cars.
Les boulangers font des bâtards.

Il est cinq heures.
Paris s'éveille.
Paris s'éveille.

La Tour Eiffel a froid aux pieds.
L'Arc De Triomphe est rallumé
Et l'Obélisque est bien dressé
Entre la nuit et la journée.

Il est cinq heures.
Paris s'éveille.
Paris s'éveille.

Les journaux sont imprimés.
Les ouvriers sont déprimés.
Les gens se lèvent, ils sont brimés
Et moi, c'est l'heure où j'vais me coucher.

Il est cinq heures.
Paris se lève.
Il est cinq heures.
Je n'ai pas sommeil.

42%20Il%20est%20cinq%20heures

Tekst: Il est cinq heures, Paris s'éveille - Nederlandse vertaling

Ik ben de kroonprins van de Place Dauphine
en de Place Blanche ziet wat bleek
De vrachtwagens zijn volbeladen met melk
De straatvegers beladen met bezems
Het is vijf uur, Parijs ontwaakt, Parijs ontwaakt

De travestieten gaan zich scheren
De stripteaseuses zijn weer aangekleed
De rolkussens zijn geplet
de minnaars zijn vermoeid
Het is vijf uur, Parijs ontwaakt, Parijs ontwaakt

De koffie zit in de kopjes
De cafés maken de spiegels schoon
En op de boulevard Montparnasse
is het station nog maar een kaal skelet
Het is vijf uur, Parijs ontwaakt, Parijs ontwaakt

In de voorsteden staan de forensen op de stations
In La Villette wordt spek gesneden
Paris by night zoekt de bus weer op
De bakkers bakken hun stokbrood
Het is vijf uur, Parijs ontwaakt, Parijs ontwaakt

De Eiffeltoren heeft koude voeten
De Arc de Triomphe komt weer tot leven
en de Obelisk staat mooi rechtop
tussen de nacht en de dag
Het is vijf uur, Parijs ontwaakt, Parijs ontwaakt

De kranten zijn gedrukt
De arbeiders zijn bedrukt
De mensen staan op, geslagen en gesard
Dit is het uur waarop ik ga slapen
Het is vijf uur, Parijs ontwaakt, Parijs ontwaakt

Het is vijf uur, ik heb geen slaap

 

 

 

 

 

{{ message }}

{{ 'Comments are closed.' | trans }}