30. Amsterdam (1964) - Jacques Brel

 Jacques Romain Georges Brel (Schaarbeek, 8 april 1929 – Bobigny (Parijs), 9 oktober 1978) was een Belgische zanger, componist en tekstschrijver die in de vroege jaren zestig uitgroeide tot een internationale beroemdheid. Na zijn afscheid van het podium in 1967 was hij enige tijd actief als filmacteur en -regisseur. Tijdens het belangrijkste deel van zijn carrière werkte hij intensief samen met de componisten François Rauber en Gérard Jouannest.

Vanwege zijn kritische, vaak spottende, teksten over de Vlaamse Beweging en het leven onder de vleugels van de Rooms-Katholieke Kerk was Brel vooral onder Vlamingen omstreden. Hij schreef echter diverse lofzangen op het Vlaamse land en het vrouwelijk deel van zijn bewoners. Met zijn liedjesteksten zorgde Brel regelmatig voor opschudding, o.m. met Les bourgeois en Les Flamandes. In 1966 haalt La...La...La..., waarin Brel de pastoors en de flaminganten hekelt en een republikeins België voorstaat, zelfs de parlementaire debatten.

10%20Jacques%20Brel

Vele artiesten hebben Brel-chansons uitgevoerd of opgenomen: Will Ferdy, Liesbeth List, Johan Verminnen, Herman van Veen, Jeroen Willems en Patrick Riguelle. In het Engelse taalgebied zorgden met name vertaler Rod McKuen en de zangers Scott Walker, Terry Jacks en David Bowie voor Brels bekendheid. Van If you go away (de Engelse bewerking van Ne me quitte pas) bestaan talloze versies, waarvan die van Shirley Bassey, Dusty Springfield, Neil Diamond en Frank Sinatra waarschijnlijk de bekendste zijn.

Een snel verslechterende gezondheidstoestand dwong hem de laatste drie maanden van zijn leven in Frankrijk door te brengen. Op 9 oktober 1978 overleed hij aan een longembolie in het Avicennaziekenhuis in Bobigny nabij Parijs. Hij werd begraven op het kerkhof van Atuona in Hiva Oa, niet ver van het graf van Paul Gauguin. 

MUZIEKNOOT Amsterdam ook bekend als Dans le port d'Amsterdam heeft de vorm van een crescendo en beschrijft de ervaringen van matrozen tijdens hun verlof in de rosse buurt in Amsterdam. De melodie is ontleend aan het Engelse Greensleeves.

Het lied is ontstaan na een bezoek van Brel aan Amsterdam in het begin van de jaren '60. Na een avondje stappen belandde hij in een kroeg in de rosse buurt waar accordeon gespeeld werd en waar de zeelieden rond de tap zaten te drinken en op de vuist gingen. Het notitieblok is een topstuk van de collectie Jacques Brel "Memorabilia" dat in Parijs geveild werd door Sotheby's. De verwacht opbrengst was tussen de 50.000 en 70.000 euro voor het manuscript.

Eén van de mooiste en beroemdste liedjes dat geschreven is over Amsterdam is deze van Jacques Brel. Amsterdam is een melancholisch portret van de havenstad Amsterdam. Brel bracht dit nummer nooit op een studioplaat uit. Desondanks werd Amsterdam een van de populairste liederen van Brel. Er is wel een live-album (Enregistrement Public à l'Olympia 1964) en een filmopname van dit liveconcert in het Parijse Olympia bewaard gebleven.

Amsterdam is door een groot aantal bekende artiesten in verschillende talen uitgevoerd. Engelse versies waren er van onder anderen John Denver (1970), Dave Van Ronk (1971), Scott Walker (1981) en David Bowie (1973, als B-kant van het nummer "Sorrow" van zijn album Pin Ups). In het Nederlands werd Amsterdam gezongen door De Dijk, Acda en De Munnik, Liesbeth List en Rapalje. In het Frans zong Édith Piaf het lied. Er bestaan ook versies in andere talen.

Tekst: Amsterdam

Dans le port d’Amsterdam
Y a des marins qui chantent
Les rêves qui les hantent
Au large d’Amsterdam
Dans le port d’Amsterdam
Y a des marins qui dorment
Comme des oriflammes
Le long des berges mornes
Dans le port d’Amsterdam
Y a des marins qui meurent
Pleins de bière et de drames
Aux premières lueurs
Mais dans le port d’Amsterdam
Y a des marins qui naissent
Dans la chaleur épaisse
Des langueurs océanes

Dans le port d’Amsterdam
Y a des marins qui mangent
Sur des nappes trop blanches
Des poissons ruisselants
Ils vous montrent des dents
A croquer la fortune
A décroiser la lune
A bouffer des haubans
Et ça sent la morue
Jusque dans le coeur des frites
Que leurs grosses mains invitent
A revenir en plus
Puis se lèvent en riant
Dans un bruit de tempête
Referment leur braguette
Et sortent en rotant

Dans le port d’Amsterdam
Y a des marins qui dansent
En se frottant la panse
Sur la panse des femmes
Et ils tournent et ils dansent
Comme des soleils crachés
Dans le son déchiré
D’un accordéon rance
Ils se tordent le cou
Pour mieux s’entendre rire
Jusqu’à ce que tout à coup
L’accordéon expire
Alors le geste grave
Alors le regard fier
Ils ramènent leur batave
Jusqu’en pleine lumière

Dans le port d’Amsterdam
Y a des marins qui boivent
Et qui boivent et reboivent
Et qui reboivent encore
Ils boivent à la santé
Des putains d’Amsterdam
De Hambourg ou d’ailleurs
Enfin ils boivent aux dames
Qui leur donnent leur joli corps
Qui leur donnent leur vertu
Pour une pièce en or
Et quand ils ont bien bu
Se plantent le nez au ciel
Se mouchent dans les étoiles
Et ils pissent comme je pleure
Sur les femmes infidèles
Dans le port d’Amsterdam
Dans le port d’Amsterdam.

23%20Amsterdam

Tekst: Amsterdam - Nederlandse vertaling

In de havenstad Amsterdam
Zijn zeelui die bezingen
De dromen waardoor ze achtervolgd worden
Over het gulle Amsterdam

In de havenstad Amsterdam
Zijn zeelui die maffen
Als wimpels
Langs de dode oevers

In de havenstad Amsterdam
Zijn zeelui die sterven
Vol bier en tragedie
Bij het eerste ochtendlicht

Maar in de havenstad
Zijn zeelui die worden geboren
In de vette hitte
Van de oceanische lethargie

In de havenstad Amsterdam
Zijn zeelui die eten
Aan hagelwitte tafelkleden
Blinkende vissen

En ze tonen hun tanden
Om in het geluk te bijten
Om de maan los te haken
Om de masttouwen op te vreten

En ze stinken naar kabeljauw
Tot in het hart van de aardappels
Die hun grote handen uitnodigen
Terug te komen voor meer

Dan staan ze lachend op
In een geluid als van een storm
Doen hun gulp dicht
En gaan boerend weg

In de havenstad Amsterdam
Zijn zeelui die dansen
Terwijl ze hun buik wrijven
Tegen de buik van de vrouwen

En ze draaien en ze dansen
Als kotsende zonnen
In het verscheurende geluid
Van een ranzige accordeon

En ze verdraaien hun nek
Om zich beter te horen lachen
Tot plotseling
De accordeon uitblaast

Dan met een ernstig gebaar
Dan met een trotse blik
Halen ze hun jongeheer tevoorschijn
In het volle licht

In de havenstad Amsterdam
Zijn zeelui die drinken
En die drinken en drinken
En die opnieuw weer drinken

Ze drinken op de gezondheid
Van de hoeren van Amsterdam
Van Hamburg of van elders
Kortom ze drinken op de dames

Die aan hen hun mooie lichaam geven
Die aan hen hun deugdzaamheid geven
Voor een goudstuk
En als ze genoeg gedronken hebben

Gaan ze staan met de neus in de lucht
Ze snuiten hun neus in de sterren
En ze pissen zoals ik huil
Op de ontrouwe vrouwen

In de havenstad Amsterdam
In de havenstad Amsterdam

 

 

{{ message }}

{{ 'Comments are closed.' | trans }}