201. Le vagabond (1976) - Claude François

 Claude François (Ismaïlia, 1 februari 1939 – Parijs, 11 maart 1978), bijgenaamd Clo-Clo, was een Frans artiest, componist, muzikant, uitgever en zanger. François werd geboren op 1 februari 1939 in Egypte. Zijn vader, Aimé, was een Fransman die werkte als directeur op het Suezkanaal. Zijn moeder, Lucia alias Chouffa, werd geboren in Calabrië, Italië, en was huisvrouw. Hij had ook nog een oudere zus. In de zomer van 1956, toen het Suezkanaal werd genationaliseerd door president Nasser, keerde het gezin in allerijl terug naar Europa, waar ze zich vestigden in een bescheiden appartement te Monte Carlo. Aimé François, getekend door dit gedwongen vertrek uit Egypte waar ze alles moesten achterlaten, werd ziek en zijn zoon Claude nam de taak als gezinshoofd over. Hij werd drummer in het befaamde orkest van Louis Frosio, zeer tegen de zin van zijn vader. Tussen beiden kwam er een breuk die nooit meer goed zou komen.

In oktober 1962 kwam de grote doorbraak met het nummer Belles, Belles, Belles, een cover van The Everly Brothers. De Franse tekst kwam van Vline Buggy en Claude zelf. Het nummer werd grijsgedraaid op de radio en vooral in het radioprogramma Salut les copains. Later zouden nog tal van hits volgen, zoals: Marche tout droit, Dis-lui en vooral Si j'avais un marteau.

Na een idylle van drie jaar met de toen nog piepjonge Eurovisiesongfestival-winnares France Gall ontmoette hij Isabelle Forêt, die de moeder van zijn twee zonen zou worden. Zijn carrière als zakenman begon in 1967 met de oprichting van zijn eigen platenlabel Disques Flèche. Aan het zwembad van zijn huis in Dannemois en geïnspireerd door de liefdesbreuk met France Gall schreef hij samen met Jacques Revaux en Gilles Thibaut het liedje Comme d'habitude. Aan de zonen van François alleen al brengt het liedje jaarlijks 750.000 euro aan auteursrechten op. Met zijn lied Parce que je t'aime mon enfant had Elvis Presley een hit onder de titel My Boy.

38%20Claude%20Francois

François bracht veel eigen composities, maar ook vertalingen van Engelse en Amerikaanse artiesten, onder andere uit de bekende Motown-stal. Op 1 juli 1974 trad hij in Parijs op voor 20.000 toeschouwers, een concert ten voordele van de stichting Perce-Neige van acteur Lino Ventura.

Claude François leidde een hectisch leven waarin plaatopnamen, televisieoptredens en concerten elkaar in rap tempo opvolgen en soms ook het noodlot toeslaat. In 1975 ontsnapte hij op het nippertje aan een aanslag van de IRA in het Londense Hilton-hotel en in juni 1977 werd zijn auto onder vuur genomen op de autosnelweg naar Dannemois. De politie telde elf kogelinslagen in het koetswerk. Hij en de andere inzittenden kwamen er met de schrik vanaf.

Hij overleed echter op zaterdag 11 maart 1978 in Parijs, geëlektrocuteerd in zijn badkamer toen hij staande in zijn met water gevulde bad een loszittende lamphouder wilde rechtzetten. Zijn bijna maniakale zin voor orde en stiptheid was hem fataal geworden. Na een begrafenisdienst in de Eglise d'Auteuil, bijgewoond door talloze collega-artiesten en tv-persoonlijkheden, en voor tienduizend bewonderaars buiten, werd hij begraven in Dannemois (Essonne). Op de dag van zijn begrafenis, woensdag 15 maart 1978, lag zijn laatste single in de platenwinkels: Alexandrie, Alexandra, een ode aan zijn geboorteland Egypte. 

MUZIEKNOOTLe vagabond hit voor Claude Francois in Frankrijk, hoogste posite #5 in de Franse hitparade. Het werd gecoverd door Conny Vandenbos en in Nederland kennen wij het als Drie zomers lang, met tekst van Gerrit den Braber.

SPEEL XXXXXXX

Tekst: Le vagabond

Comme un enfant qui a perdu son père
Et qui le cherche en courant sur la Terre
J'ai voyagé dans vingt pays
Et j'ai vingt fois recommencé ma vie
Tous les métiers, je les ai faits, je crois
J'en ai gardé un peu de muscles aux bras

Hier encore, un débutant
Et tout à coup au premier rang
Je ne me sens jamais chez moi
Toute ma vie, je resterai je crois

Un vagabond qui passe et chante
Et qu'il vaut mieux ne jamais rencontrer
Un vagabond sans importance
Et qu'il vaut mieux ne jamais aimer

Je vais dormir quand les autres se lèvent
Je suis un fou qui embrouille ses reves
Toujours à part, toujours décu
J'ai cru aimer, je n'ai pas su
Et je me dis que malgré moi
Je ne serai toute ma vie je crois

Qu'un vagabond qui passe et chante
Et qu'il vaut mieux ne jamais rencontrer
Un vagabond sans importance
Un chien perdu et jamais retrouvé

Oui, un vagabond sans importance
Je suis perdu, laissez-moi passer
Ohohoh laissez-moi passer

X74%20Le%20Vagabond

Tekst: Le vagabond - Nederlandse vertaling

WIe kan ons helpen aan de Nederlandse vertaling van Le vagabond

 

 

 

{{ message }}

{{ 'Comments are closed.' | trans }}