160. Nantes (1964) -Barbara

Barbara was de artiestennaam van Monique Andrée Serf, (Parijs, 9 juni 1930 - Neuilly-sur-Seine, 24 november 1997). Omdat ze van Joodse afkomst was, moest Barbara tijdens de bezetting van Frankrijk door de nazi's in de Tweede Wereldoorlog met haar familie onderduiken. In het boek Il était un piano noir vertelt ze hierover. Na de oorlog hoorde een buurvrouw die muzieklerares was, haar zingen en zette zich in om er voor te zorgen dat zij haar zangtalent kon ontwikkelen. 

Door haar lengte, zwarte kleren, gitzwarte haren en bleek gezicht had ze een spookachtige verschijning die de melancholie van de teleurgestelde liefde weergaf. Haar carrière ontwikkelde zich echter langzaam en het was moeilijk om rond te komen. Pas in 1961 werd ze beroemd door optredens in de muziektempel van Bobino bij Montparnasse in Parijs. Ze wist de aandacht te trekken en haar publiek vast te houden met nieuw repertoire. Vanaf dat moment was haar naam gevestigd en in 1964 tekende ze een contract met de platenmaatschappij Philips Records. Tijdens het componeren werd ze geïnspireerd door componisten als Mireille en Charles Trenet, de twee grootste vedettes van haar tijd. Haar capaciteit haar eigen liedjes te schrijven versterkte haar imago. De lyrische poëtische teksten, haar dramatiek en diepgang van de emotie in haar stem verzekerden haar van een publiek dat haar dertig jaar volgde. De liedjes uit deze tijd zijn Ma plus belle histoire d'amour c'est vous, L'aigle noir, Nantes (in het Nederlands gezongen door 't Crejateef Complot met als titel Brugge), La solitude en Une petite cantate.

X62%20Barbara

In de jaren zeventig bleef ze ook muzikaal actief. Ze verscheen in een televisieoptreden met Johnny Hallyday en ging op tournee in Japan, Canada, België, Israël, Nederland en Zwitserland. In de jaren tachtig verscheen haar album Seule dat een van de best verkochte platen in 1981 was. Aan het einde van de jaren tachtig werd Barbara actief in de fondsenwerving voor de behandeling van aids. In 1988 werd zij benoemd in het Legioen van Eer, een hoge Franse onderscheiding.

Ze is overleden aan ademhalingsproblemen op 24 november 1997. Haar stoffelijk overschot ligt op het Cimetière parisien de Bagneux. In 1998 heeft de gemeente Saint-Marcellin waar het gezin met Barbara in de Tweede Wereldoorlog was ondergedoken besloten om een plein naar haar te vernoemen; ook organiseert men er verschillende activiteiten rondom haar.

MUZIEKNOOTNantes (havenstad in het westen van Frankrijk) werd vereeuwigd door Barbara. In het lied wordt zij naar het fictieve adres "Vingt-cinq rue de la Grange-au-Loup" in Nantes geroepen om haar stervende vader te ontmoeten. Veel bezoekers aan Nantes zochten naar dit adres. Het adres was verzonnen maar de gemeente Nantes heeft een Rue de la Grange-au-Loup (Frans voor "Straat van de graanschuur met de wolf") aangelegd in een buitenwijk, de wijk "Saint-Joseph de Porterie". In deze wijk stond de boerderij waarin de Elzasser Jood Jacques Serf in de Tweede Wereldoorlog ondergedoken was. Nummer 25 ontbrak indertijd maar werd later gebouwd. Op 22 maart 1986 hebben Barbara en haar vriend Gérard Depardieu het straatbord onthuld. Na het overlijden van Barbara werd in de directe omgeving een straat in "Rue Barbara" omgedoopt.

Aanleiding tot het schrijven van het chanson was het overlijden van Barbara's vader Jacques Serf op 20 december 1959 in het ziekenhuis van Nantes. Vader en dochter waren van elkaar vervreemd geraakt. In het lied werden de omstandigheden en de aanleiding, een telegram, gedramatiseerd.

Barbara hoorde op 21 december van het sterven van haar vader. Zij schreef het lied de dag na de begrafenis. Het lied werd pas enkele uren voor de première in het Théâtre des Capucines op 5 november 1963 voltooid. Het was een groot succes en "Nantes" wordt tot haar beste werken gerekend.

Het lied werd door Barbara zelf op de piano begeleid maar er zijn ook orkestrale uitvoeringen en uitvoeringen waarop zij door een accordeon wordt begeleid. Barbara heeft het lied talloze malen vertolkt en het gedurende de jaren tussen 1963 en 1996 op zeer verschillende wijzen geïnterpreteerd en uitgevoerd.

Tekst: Nantes

Il pleut sur Nantes
Donne-moi la main
Le ciel de Nantes
Rend mon coeur chagrin

 Un matin comme celui-là
Il y a juste un an déjà
La ville avait ce teint blafard
Lorsque je sortis de la gare
Nantes m'était encore inconnue
Je n'y étais jamais venue
Il avait fallu ce message
Pour que je fasse le voyage:

"Madame soyez au rendez-vous
Vingt-cinq rue de la Grange-au-Loup
Faites vite, il y a peu d'espoir
Il a demandé à vous voir."

A l'heure de sa dernière heure
Après bien des années d'errance
Il me revenait en plein coeur
Son cri déchirait le silence
Depuis qu'il s'en était allé
Longtemps je l'avais espéré
Ce vagabond, ce disparu
Voilà qu'il m'était revenu

Vingt-cinq rue de la Grange-au-Loup
Je m'en souviens du rendez-vous
Et j'ai gravé dans ma mémoire
Cette chambre au fond d'un couloir

Assis près d'une cheminée
J'ai vu quatre hommes se lever
La lumière était froide et blanche
Ils portaient l'habit du dimanche
Je n'ai pas posé de questions
A ces étranges compagnons
J'ai rien dit, mais à leurs regards
J'ai compris qu'il était trop tard

Pourtant j'étais au rendez-vous
Vingt-cinq rue de la Grange-au-Loup
Mais il ne m'a jamais revue
Il avait déjà disparu

Voilà, tu la connais l'histoire
Il était revenu un soir
Et ce fut son dernier voyage
Et ce fut son dernier rivage
Il voulait avant de mourir
Se réchauffer à mon sourire
Mais il mourut à la nuit même
Sans un adieu, sans un "je t'aime"

Au chemin qui longe la mer
Couché dans le jardin des pierres
Je veux que tranquille il repose
Je l'ai couché dessous les roses
Mon père, mon père

Il pleut sur Nantes
Et je me souviens
Le ciel de Nantes
Rend mon coeur chagrin

X63%20Nantes

Tekst: Nantes - Nederlandse vertaling

Het regent in Nantes
Geef mij je hand
Het is de lucht van Nantes
Die mijn hart verdrietig maakt

Het was een ochtend zoals deze
Precies een jaar geleden
De stad had dezelfde vale kleur.
Toen ik het station verliet
Was Nantes voor mij nog onbekend
Ik was er nog nooit eerder geweest
Ik had een bericht gekregen
En daarom ging ik op reis:

"Mevrouw, kom op de afspraak
Rue de la Grange au Loup nr. 25
Kom snel, er is weinig hoop
Hij vroeg er naar om u te zien. "

Op het moment van zijn laatste uur
Na vele jaren van zwerven
Keerde hij terug in mijn hart
Met een schreeuw die de stilte verscheurde
Sinds hij was weggegaan
Had ik er lang op gehoopt
Deze zwerver, deze vermiste
Daar was hij nu naar mij teruggekomen

25 Rue de la Grange-au-Loup
Ik herinner me de afspraak
En in mijn geheugen staat gegrift
Die kamer aan het einde van een gang

Ze zaten bij de open haard,
Ik zag vier mannen zich oprichten
Het licht was koud en wit
Ze droegen zondagse kleren
Ik heb verder geen vragen gesteld
Aan deze onbekende metgezellen

Ik zei niets, maar in hun blik
Zag ik dat het te laat was
Toch was is op de afspraak
25 Rue de la Grange-au-Loup
Maar hij heeft me nooit teruggezien
Hij was al verdwenen

Kijk, je kent nu het verhaal.
Hij keerde op een avond terug
En dat werd zijn laatste reis
En het werd zijn laatste oever
Hij wilde voordat hij ging sterven
Zich verwarmen aan mijn glimlach

Maar hij stierf die nacht
Zonder een vaarwel, zonder een “ik hou van je
” Op het pad langs de zee,
Liggend in de tuin van stenen
Wil ik dat hij in stilte rust.
Ik heb hem neergelegd onder de rozen

Mijn vader, mijn vader.
Het regent in Nantes
En ik herinner me
De lucht van Nantes
Die mijn hart verdrietig maak

 

 

 

 

{{ message }}

{{ 'Comments are closed.' | trans }}